Home
Behaarde gehoorgangen en anaalklieren: wat doen we er aan? (of juist niet)

Behaarde gehoorgangen en anaalklieren: wat doen we er aan? (of juist niet)

 

Met regelmaat krijg ik de vraag of ik tijdens de behandeling ook ‘even’ de oren wil uitplukken en/of de anaalklieren uit wil drukken.  Vooral door oudere mensen wordt deze vraag gesteld, omdat dit vroeger een standaard handeling was in de trimsalon. Gelukkig staat de ontwikkeling in huid- en vachtverzorging niet stil en kijkt men tegenwoordig anders naar deze handelingen.

 
Behaarde gehoorgangen:

Vaak geldt de regel: “hoe meer haar op de hond, hoe meer haar in het oor”.
Vooral bij Poedels, Doodles en ruwharen zien we vaak flink behaarde gehoorgangen.
In het verleden werden deze haren (vaak onder luid gepiep van de hond) verwijderd. Men was van mening dat een behaarde gehoorgang aanleiding was voor oorproblemen: het moest er dus allemaal uit.
Tegenwoordig weten we beter: bij het ‘leegtrekken’ van de oren wordt de huid beschadigd en daarbij ook de trilharen, die van groot belang zijn voor de vuilafvoer vanuit het oor.
Om deze belangrijke trilharen te besparen wordt het verwijderen van dit haar nu anders aangepakt. In plaats van het uittrekken van het haar, worden de haren nu buiten de gehoorgang gebracht en hier afgeknipt.

Anaalklieren:

Aan beide zijden van de anus bevinden zich onderhuids anaalzakjes. Hierin bevindt zich een bruingrijze, pasta-achtige substantie die bij iedere ontlasting wordt afgegeven. Het heeft een zeer onaangename geur met een sociale functie. In principe werkt dit altijd prima, maar soms kan er ook een verstoring zijn. Wanneer een hond flink diarree heeft gehad bijvoorbeeld, of bij een loopse teef (hormoonschommelingen) kan er een ophoping of zelfs een anaalzakontsteking ontstaan.
Wanneer preventief anaalzakjes worden uitgedrukt, verstoren wij de goede werking hiervan. Het gevolg hiervan is dat wij daarmee juist deze problemen in de hand kunnen werken.
Wanneer er wordt gevraagd naar anaalkliercontrole zullen we dat ook zeker doen, maar als er geen bijzonderheden worden gevoeld gaan wij ons ook niet hiermee ‘bemoeien’.
Let wel:  De behandeling van een anaalzakontsteking is ALTIJD de taak van de dierenarts.